„Wczoraj było dziwne – a jutro będzie jeszcze piękniej!“

W uniwersum Thomasa Kapielskiego dworce za Odrą mogą stać się sceną dla much gnojnych, kontroli i ciągów myślowych oscylujących między pieczątkami wizowymi, biurokratycznym językiem a prowiantem podróżnym. U niego absurd staje się zadziwiająco oczywisty, dziwactwo codzienne, a wschodnioeuropejskie przedziały pociągowe przeobrażają się w toczące się konfesjonały.

Od dziesięcioleci autor, krytyk, artysta wizualny i muzyk pracuje nad dziełem między „mądrością świata a światową głupotą", przesiąkniętym podróżami na wschód, dworców granicznych i momentów tranzytowych. Jego proza to sztuka zestawiania: fragmenty esejów, okruchy dziennikowe, fikcje – wszystko składa się w kolażowe płaszczyzny tekstowe.

Kto chce dowiedzieć się, jak to brzmi, nie powinien przegapić tego czytania: Thomas Kapielski czyta w Seebad Zinnowitz ze swoich powieści – teksty, które obserwują równie ostro, jak z miłością przesadzają, trafiając przy tym w niepowtarzalny ton.